Coma qué, los occitans son pas prèstes de se far colonizar un segond còp... Aquò fa plaser !

Inspiracion... quand es pas aquí !

                   Puta d'inspiracion, perqué t'amagas ? E dins aquel canton de ieu ? Perqué me daissas totjorn cabussar al moment ont ai lo mai besonh de tu ? O sabes que, lo diluns, devi mandar un trentenat de linhas a la Melania que, resconduda darrièr l'ecran de son ordinator tant bèl qu'es novèl, passa son dimenge a espinchar la nòstra produccion. O sabes que, sens tu, soi completament perdut, que, sens tu, mon esperit es completament desvariat e forçat de se rebalar coma una arma en pena, sens tòca, sens rason de viure. E mai, quand ton abséncia se perlonga e dura tròp longtemps, mon pensament ven un ànsia fòrça desagradiva, fòrça dolenta. Perqué jògas aital amb ieu, amb mos nèrvis ? Perqué prenes aital un plaser maliciós a me faire esperar ? Perqué... ?

Sabi, que m'agachas, que me morgas. Sabi que me veses me faire cagar, me crebar lo cuol per ensajar de produsir quicòm d'original, quicòm que sortisca un pauc de l'ordinari e que pòsca un pauc reténer l'atencion del legeire eventual... Alara, perqué demorar aital muda, silenciosa, tant luènha qu'ai l'impression carcanhanta que jamai te tornarai trapar ? Perqué ? O sabes que sens tu, soi pas res e que mon èsser es vuèg e coma sens consisténcia. O sabes que sens la calor de ta preséncia doça e reviscolanta ma vida es un èrm. E mai se lo desèrt es per mantun escrivans un luòc propici a la soscadissa e a l'inspiracion, per ieu es al revèrs un luòc de secada e de patiment.

O sabi plan, te veni sovent quèrre al darrièr brieu, veni sovent te destorbar alara que segurament as quicòm mai de far e benlèu de causas mai importantas o mai seriosas. O sabi, te demandi d'èsser a mon servici quand o vòli, quand decidissi de me metre al trabalh e, vertat, es sovent al darrièr moment dins la precipitacion entre doas pòrtas. O sabi plan que t'agrada mièlhs quand avèm un pauc de temps davant nosautres, quand podèm prene lo temps de soscar, de daissar las causas madurar docetament, de las daissar espelir. En fach, o sabi plan que per tu, los preliminars son tant importants e quitament mai que l'acabament, lo moment ont lo plaser del trabalh complit nos ven envasir e nos apasimar.

O sabi plan que çò que vòles, es de pas èstre utilizada, de pas èstre considerada coma una aisina simpla que se pren e que se daissa a temps e léser. En fach, çò que vòles, es d'èsser reconeguda per çò qu'ès en realitat, per çò qu'ès vertadièrament endacòm en ieu. Çò que vòles, es qu'oblide pas, qu'a totes moments e ont que siam, fasèm pas qu'un. Tot aquò, o sabi e pasmens a cada còp que me cal prene la mirga per acontentar los qu'auràn l'amabilitat de prene un pauc de temps per me legir, dobti de tu, de nosautres,  en fach dobti de ieu.

E pasmens, encara uèi, avèm capitat... las ai, mas trentas linhas e mai trentas doas... Alara, te grandmercegi e fin finala espèri amb despaciéncia lo còp venent. 

Gardarem la prangièra !!!

En acabant l'avantdarrièr pòst, ont vos parlèri de las dificultats, que pichòt, me faguèron patir per trapar lo sòm pendent lo temps de la prangièra que nos foguèt impausada en colonia de vacanças, vos prometèri de tornar sus aquel subjècte.

Mas dempuèi longtemps, benlèu dempuèi mon maridatge, las causas an plan cambiat. D'efièch, lo subjècte de la dormida es per ieu un subjècte important que cal pas negligir e subretot pas prene a la leugièra. En çò meu, es a dire a l'ostal, lo mond tot o sap. Umans e bèstias sabon dempuèi de temps que lo moment d'aprèp lo repais es sacrat. Tot bruch e, a mai fòrta rason, tot rambalh es rigorosament enebit e castigat. De segur, degun es pas obligat de dormir, cadun pòt faire çò que vòl, mas dins l'estricte respècte de la quietud e de la benestança dels autres. 

Malurosament, se soi arribat, non sens pena o devi reconéisser, a obténer qu'aquela règla siá generalament respectada per mos pròches, n'es pas atal meteis per los de l'exterior, luènh ne cal. E aquò es encara mai verai dempuèi la moda de las plataformas telefonicas d'ont òm te sona per te vendre un molon de conariás que n'as pas res de faire, subretot al moment sacrat de la prangièra. D'efièch, es totjorn al moment crosal ont lo sòm t'emmantèla docetament e ont ton esperit s'enfonza suavament dins los braces de Morfèu, coma lo det dins la chantilhi, que patatrac ! la sonariá clantís. Se diriá qu'aquel colhon de telefòn es content de faire ressonar sa putan de fanfara...

      - Allô ! Digatz, soi plan en çò sénher Agret ? ...De segur ! Qual vòl que siá ! Lo Papa !!!

Sulpic, sabi a qual ai afar. Las voses son totjorn las meteissas, luènhas, nasilhardas, se semblan totas e mai se semblan venir dels païses del levant, a aquel moment precís, an pas res d'enfachinant pas mai en mai que de sèxi.

La reaccion se fa pas esperar. Sulpic e abans que la votz comença son discors que coneissi quasi per còr, la responsa giscla d'un sol trach e sens tròp de cortesiá :

    - Non, mercé madomaisèla, soi pas interessat, ai ja çò que me cal. Soi a dormir e en çò      nòstre, madomaisèla, lo temps de la prangièra es un temps privilegiat que degun a lo drech de gastar. Veni vos destorbar, ieu, dins los vòstres moments d'intimitat ? Non ! Alara, vos grandmercegi de ben voler respectar los meus ! E sus aquelas qualques paraulas agradivas, torni agrafar lo telefòn en repotegant tot solet.

Ailàs, tot es fotut. Lo sòm es partit e adieu, tornarà pas ! Per uèi, la prangièra es acabada...

Sabi plan qu'aquela filha i es per pas res. Sabi que cadun deu trabalhar e poder ganhar sa vida onèstament. Sabi qu'es pas plan elegant de tornar agrafar lo telefòn al nas d'una persona e encara mai d'una domaisèla. Es vertat tot aquò, o sabi, soi pas completament desprovesit de tota civilitat. Mas es mai fòrt que ieu. Pòdi pas suportar, ni mai acceptar que lo brieu de la sèsta posca èsser mes en causa. Dins lo nòstre miègjorn, e aquò dempuèi de lustres es un plaser que se discutís pas, es un plaser que se congosta amb moderacion, mas sens entrava. Alara, perqué se'n privar ? O vos demandi...

Amb o sens ?

Amb o sens ? Vaquí la question ! Aquí es la question ?

Question espinosa, vitala se n'es ?

Per parlar verai, per ieu la causa èra ausida e fasiá l'objècte de pas cap de question. O me caliá faire per de rasons de mesa en scèna, que, o devi dire, èran pas per ieu plan evidentas, mas que per Florença, lo nòstre meteire en scèna, semblavan li tenir fòrt de còr. Me soi doncas pas pausat d'autras questions, ai, d'un cèrt biais, obesit aimablament e se pòt dire gaireben bèstiament. De tot biais, per ieu, èra evident qu'un còp passat lo temps ont lo cambiament deviá servir, las causas tornarián lèu coma per lo passat.

Dins la vesprada del jorn de la primièra, lo mai tard possible, coma previst, me soi plaçat davant ma glaça e aprèp los preparatius d'usatge, o fau a l'anciana : mòssi e cotèl mecanic, comencèri lo trabalh. La causa foguèt pas aisida. Dempuèi fòrça temps que l'aviái pas pus practicada, al mens tres o quatre annadas, lo darrièr còp èra per faire plaser a ma filha aprèp la seuna capitada al bachelierat, m'i calguèt prene e m'i tornar prene mantuns cops e es pas pauc dire.

Aprèp un long moment a me bidorsar davant la glaça, en ensajant de pas afrabar lo capital de beutat que me demòra, capitèri enfin a me veire sens. La pel me cremava un pauc mas la resultat èra a la nautor de l'esfòrç provesit. Ni particularament content de ieu, ni decebut. Simplament satisfach d'aver fach çò que deviái faire dins lo temps previst.

Mai leugièr que de costuma mas amb la lanha que caracteriza aquel long moment que precedís la dintrada en scèna, partiguèri per la representacion.

Adieu a totes ! Sulpic pas cap de reaccions...

Adieu Jaume, vas plan ? Las gents m'agachan sens tròp gausar m'espepissar. Se rendon plan

compte que quicòm a cambiat, mas sulcòp, sabon pas dire qué. Puèi, quand realizan, es aquí que los comentaris fusan. - Aquò te va plan ! Aquò te rejovenís, fas aisidament dètz ans de mens ! Ta femna t'a vist ? Aquò va li faire tot estranh !

Ma femna m'a pas encara vist, mas sabi ja sa reaccion. Ela, li agradi mièlhs amb. Tròba que lo fach de n'aver pas me durcís los traches del morre. Alara...caldrà faire amb al mens pendent un temps...

A la facultat, las reaccions foguèron tanben diferentas. D'unes an dich qu'èri fòrça polit sens e que s'èri mens repotegaire, auriái pogut èsser un bon partit. Se cal pas fisar a las aparéncias e pas oblidar que lo naut e lo bas son pas totjorn en bon acòrd... D'autres enfin, volguèron faire circular una peticion per tornar trapar lo Jaume ancian...

Qué faire ? La vida es vertadièrament plan dura. Coma ditz l'autre, cossí far per contentar lo mond e pas decebre son paire ? Sabi pas.

Per contra, çò que sabi e que pòdi afortir sens pas cap de crenta es qu'amb o sens barba, ieu soi totjorn lo meteis. Aquò, o pòdi dire, amb o sens, soi totjorn lo quite Jaume amb sas quitas mancas e sas quitas qualitats. Decididament, lo pichòt que parlava a son moton aviá plan rason : "Se vei plan qu'amb lo còr".     

Remembre d'enfància (segonda partida)

La colonia, uèi remplaçada per un lotejament

D'aquela colonia, gardi doncas de remembres fòrça, fòrça bons. I aprenguèri e visquèri de causas que segurament son pas demoradas sens consequéncias sus ma vida d'adult, mas aquò es una autra istòria, benlèu farà l'objècte d'un pòst venent, perqué pas ?

Dins aquel tablèu del païsatge que benlèu, pòt paréisser un pauc idillic, i aviá pasmens doas nívols que venián regularament enfosquir l'asuèlh. Lo primièr, tornava a cada fin de setmana. D'efièch, aprèp la messa granda qu'èra celebrada un pauc mai tard que pendent los autres jorns, la matinada tota èra reservada a l'escritura de la letra als parents. Aquela letra qu'èra obligatòria deviá imperativament claufir un fuèlh rècto-vèrso e èsser acabada abans lo dinnar. Mentre qu'èra pas, èrem pas autorizats a nos ataular. E es aquí, que per ieu començava una vertadièra cachavièlha. La paur de la pagina blanca, aquela que ne parlavi en començant aquel blòg. E aquesta paur que, se cambiava d'unes còps en vertadièra obsession, èra dobla. Non solament, caliá trapar d'idèas e las desvolopar, mas de mai, caliá pas embrutir los qualques fuèlhs que los parents avián precaucionosament plaçats dins la valisa abans la partença. Caliá doncas soscar abans d'escriure e evitar de faire tròp d'escafaduras. Per ieu èra francament una tortura vertadièra . Urosament, los monitors en bons samaritans nos ajudavan, subretot als nivèls de las idèas. Tant coma me remembrèsse, cresi pas èsser estat jamai privat de repais, mas o devi plan avoar mas letras son pas jamai estadas tornadas entre las primièras. Fin finala e a l'agach d'ara, tot aquò sembla plan derisòri e pasmens... Encara uèi la pagina blanca demòra per ieu una empacha malaisida de passar.

Curiosament, l'autra nívol que veniá tanben regularament escuresir d'aquel temps benesit, èra lo temps de la prangièra. Jamai, jamai un sol còp, me soi endormit ni mai jamai aconsomit. E vira que vira, jamai lo sòm voliá pas venir e las doas oras que durava aquel exercici afrós me pareissiá una vertadièra eternitat. Ela tanben èra obligatòria e aviam ni lo drech de legir ni, a mai fòrta rason, lo de parlar amb sos vesins quitament a votz bassa. Per los insomniacs, coma ieu, aquel temps, considerat generalament coma un temps de plaser, èra, el tanben, un temps fòrça desagradiu, un temps de languiment interminable.

Al revèrs del primièr remembre, devi dire per èsser onèst, que per aquel las causas an plan cambiadas. Uèi e aquò, dempuèi de temps, lo moment de la dormida es pas pus, luènh se'n cal, un moment de dolor. Ben al contrari ..! Coma qué las causas pòdon mudar.

Mas, aquò es una autra istòria e farà l'objècte del pòst venent.    

La prangièra en colonia

       

Remembre d'enfància (primièra partida)

Aquela crenhença de la pagina blanca que ne parlavi lo còp d'abans data pas d'uèi. En charrant sus aquel subjècte un luenchenc remembre m'es tornat pel cap. Coma qué, aquel exercici del blòg pòt, endacòm, semblar a una sesilha de psicanalisi. Pr'aquò e, sens comptar que lo prètz es francament mai abordable, cresi que m'agrada mièlhs lo sofà de la Melania a lo de quin que siá psicanalista. Mas tornem a nòstres afars.

Coma o disiái, quand èri pichòt, tre l'edat de sèt ans, (al temps passat èra considerat coma l'edat de rason, ara sabèm pas pus quand es) mos parents pensèron que seriá plan per ma santat fisica e segurament morala (anima sane, in corpore sano...) de m'enviar en colonia de vacanças. A l'epòca èra fòrça a la mòda.

La glèisa del sègle XIIe

Aquela colonia se debanava a Prevenchères qu'es un vilatjòt que se trapa al levant del departament de Losera. Situat a catòrze quilomètres de Vilafòrt dins la valada del Chassezac a una altitud de 800 mètres, lo vilatge, qu'es pas particularament interessant, possedís una glèisa bèla del sègle dotze que davant i trona un tilholàs que foguèt plantat del temps d'Enric lo quatren. 

Lo tilhòl davant la glèisa

D'aquela colonia, me demòran, dins lo cap e dins lo còr, de remembres nombroses e excellents. Malgrat una disciplina pro sevèra, la colonia èra menada per un prèire jesuita que sabiá çò que voliá, l'ambient i èra fòrça agradiu per un jove coma ieu. Los jòcs, disiam totjorn lo grand jòc, èran per lo mens virils – a l'epòca la mescladura dels sèxes èra pas de misa - mas nos daissavan fòrça libertat e iniciativa e cadun, los pichòts coma los mai grands, aviá de còr de faire ganhar son camp. D'unes èran mitics e portavan un nom que degun en ne charrant podiá s'enganar : los contrabandièrs, la diligéncia, la davalada de las sacas, e lo mai mitic de totes, perque lo mai grand, lo mai espandit dins l'espaci : la famosa presa del vilatge. Las règlas èra plan definidas, mas seriá tròp complicat per de non iniciats de dintrar dins lo detalh. Ai tanben de remembres fòrça bons de las velhadas que s'acabavan quasiment totjorn per una istòria, e Dieu sap se demest los monitors (a l'epòca se disiá pas animators) i aviá de contaires de tria. Las escorregudas èran tanben l'escasença de "supers" jornadas coma se diriá ara. Me recòrdi aver "visitat" de vilatjòts perduts dins la montanha e ont pas cap de rota menava. Se podiá i anar pas que per de caminòls de tèrra e encara los caliá conéisser. D'unes èran encara abitats per un papet o una mameta de la cara burinada e fòrça rufada, d'autres èran estats abandonats fasiá pas gaire e me remembri èsser dintrat dins una pichòta escòla ont tot èra demorat en l'estat, un pauc coma se lo regent veniá de barrar la pòrta aprèp la sortida dels escolans. Uèi, totes aqueles vilatjòts que menaçavan roïna, an tornat trapar un segonda vida. Totes o gaireben son estats reviscolats, mas l'acuèlh dels novèls estatjants es pas tant calorós coma lo dels ancians... Aital va la vida !

Un blòg, perqué faire ?

Un blòg ? Qu'es aquò ? A de qué servís aquela bèstia ? Ne vaquí una idèa ? Cal èsser un pauc piòt o benlèu un pauc bidorsat per anar racontar sa vida sus internet, sas pichòtas istòrias qu'interèssan pas degun... Nos vesèm pas pro, qu'ajam besonh de passar per aquela maquina per mièlhs nos conéisser e benlèu mièlhs nos apreciar ?

O cal dire, a priòri, èri pas tròp caud, me semblava qu'aquel daquòs èra puslèu fach per los joves e quitament, mai per las joventas en mal d'amor. Per ieu, èra la version modèrna del jornal intim del temps passat.

Pr'aquò, per pas passar per un vièlh colhon nascut a l'epòca dels dinosaures, mas amb coma un pichòt sentiment d'espinchaire, soi anat faire un torn sus la tela, coma se ditz, a la descobèrta d'aquel genre de pròsa salvatja. Devi reconéisser e umilament avoar qu'i trapèri de causas fòrça interessantas. De segur, i vegèri un molon de conariás mai o mens curiosas, folastras, suspèctas e de còps que i a francament fastigosas. I vegèri tanben de causas fòrça seriosas, fòrça engatjadas, militantas ont las gents tòrnan faire lo monde e la societat. I vegèri tanben de causas fòrça agradivas, sovent totas simplas mas pas forçadament simplistas, de causas sens cap de pretension sonque aquela de comunicar, de partejar amb los que o vòlon un pauc de temps, una passion, un libre, una musica, una bona galejada o qué sabi encara. Vertat es, que dins lo nòstre mond de calucs ont sèm totjorn a córrer aprèp sabi pas qué, aquò pòt èsser lo mejan de se pausar un momenton per prene lo temps de soscar, de somiar, de s'escapar dins un autre mond, dins una autra dimension, endacòm mai...

Coma soi un estudiant escrupulós e seriós (las flors son pas caras !!!) e tanben per faire plaser a la nòstra cara Melania que me volguèt, de tota fòrça, e Dieu sap qu'es una proesa, faire dançar al balèti de la Maïada de Vendargues, me soi dich, qu'aprèp tot, podiái, ieu tanben, m'ensajar a la causa. Soi doncas anat sus lo siti indicat e seguiguèri las explicas balhadas. Pas cap de problèma, fins aquí tot se passèt plan. Las dificultats comencèron al moment de trapar un subjècte. De qué diable, anavi parlar ?

Èsser a la debuta d'una pagina blanca es totjorn per ieu un problèma vertadièr, diriái quitament una tortura vertadièra. Desflorar una pagina verge es per ieu un exercici totjorn delicat qu'ai de mal de considerar coma banal e sens importància. D'unes pensaràn qu'aqueles prepauses son plan pretensiós e diràn que me prene un pauc tròp al seriós. Benlèu, pr'aquò, me sembla que l'escritura engatja mai son autor que la paraula lo parlaire. L'escritura, quand vòl èsser personala e vertadièra es mai exigenta. A un moment o a un autre, vos fòrça a vos desabilhar, a vos metre tot nud e coma cadun sap, aquelas situacions son pas totjorn las mai confortablas...

De mai e, acabarai sus aquí per uèi, dins sas consignas, la Melania nos recomandèt de demorar "soft".